Έχοντας γυρίσει σχεδόν όλο το Πήλιο, μου έλειπε ένα κομμάτι για να συμπληρωθεί το παζλ: η διαδρομή με το τρενάκι, το θρυλικό Μουτζούρη.

Υπάρχουν ταξίδια που δεν μετριούνται σε χιλιόμετρα, αλλά σε συναισθήματα. Και το ταξίδι με το τρενάκι του Πηλίου, τον περίφημο Μουτζούρη, είναι ένα από αυτά. Είναι μια εμπειρία που μοιάζει περισσότερο με ταξίδι στον χρόνο παρά με απλή μετακίνηση. Ένα ταξίδι όπου ο ήχος της μηχανής συναντά το θρόισμα των φύλλων και ο αέρας μυρίζει βουνό, ιστορία και νοσταλγία. Στα πλεονεκτήματα βάζω και τα φανταστικά τοπία της διαδρομής. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο πως το βουνό των Κενταύρων, στο Πήλιο, ήταν η εξοχική κατοικία των 12 Θεών του Ολύμπου.

Ένα τρενάκι-θρύλος

Ο Μουτζούρης, όπως τον αποκαλούν χαϊδευτικά οι ντόπιοι, ξεκίνησε το δρομολόγιό του στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο Ιταλός μηχανικός Εβαρίστο ντε Κίρικο (πατέρας του ζωγράφου Τζιόρτζιο ντε Κίρικο) ανέλαβε να κατασκευάσει τη γραμμή που θα ένωνε τον Βόλο με τα χωριά του Πηλίου. Η διαδρομή, μήκους περίπου 60 χιλιομέτρων, αποτελούσε τότε τεχνολογικό θαύμα, με γέφυρες, τοξωτά περάσματα και σιδηροτροχιές που έμοιαζαν να σκαρφαλώνουν στις πλαγιές του βουνού.

Σήμερα, το τρενάκι διατηρεί ζωντανή εκείνη τη μαγεία του παρελθόντος. Εκτελεί τη διαδρομή από τα Άνω Λεχώνια έως τις Μηλιές, μέσα από ένα τοπίο που κόβει την ανάσα -εκεί όπου το πράσινο του δάσους σμίγει με το γαλάζιο του Αιγαίου και οι μυρωδιές του πεύκου μπλέκονται με το φως του ήλιου που διαπερνά τα κλαδιά.

Η διαδρομή: από τα Άνω Λεχώνια ως τις Μηλιές

Το ταξίδι ξεκινά με τον χαρακτηριστικό συριγμό της ατμομηχανής. Το τρενάκι σέρνεται αργά, σχεδόν νωχελικά, λες και δεν θέλει να βιαστεί να φύγει από τη θάλασσα. Τα πρώτα χιλιόμετρα διασχίζουν ελαιώνες, πέτρινα γεφυράκια και σκιερές ρεματιές. Η θέα προς τον Παγασητικό κόλπο απλώνεται στο βάθος σαν πίνακας ζωγραφικής, ενώ το τρένο ανηφορίζει στριφογυρίζοντας μέσα στη φύση.

Καθώς πλησιάζει προς τη στάση του Άνω Γατζέα, ο ήχος της μηχανής σβήνει μέσα στη σιωπή του δάσους. Μια μικρή στάση όπου οι επιβάτες μπορούν να βγάλουν φωτογραφίες και να πάρουν κάτι από το μικρό μαγαζάκι που λειτουργεί. Με το σφύριγμα φεύγει ξανά παιρνώντας μέσα από πέτρινα τοξωτά γεφύρια -το πιο γνωστό, το «Ντε Κίρικο», μοιάζει να αιωρείται ανάμεσα σε ουρανό και βουνό.

Κάθε στάση του Μουτζούρη είναι και μια μικρή αποκάλυψη. Το τοπίο αλλάζει συνεχώς: από τα χαμηλά του κάμπου, στα υψώματα με τα καστανόδεντρα και τα πλατάνια. Στις Μηλιές, το χωριό με την πλούσια ιστορία και τη μαγευτική θέα, το τρενάκι φτάνει με τον ίδιο αργό, μελωδικό ρυθμό που ξεκίνησε. Εδώ, οι επιβάτες κατεβαίνουν και το ταξίδι συνεχίζεται με τα πόδια: μικρά καλντερίμια, παλιά πέτρινα σπίτια, το σχολείο του Ψυχάρη, και μια πλατεία που μυρίζει τσίπουρο και φθινόπωρο.

Πρακτικές οδηγίες:

  • Αφετηρία: Άνω Λεχώνια (12 χλμ. από τον Βόλο)
  • Τερματισμός: Μηλιές
  • Διάρκεια διαδρομής: περίπου 1,5 ώρα
  • Συχνότητα: Από άνοιξη έως φθινόπωρο, συνήθως κάθε Σάββατο και Κυριακή
  • Εισιτήρια: Διαθέσιμα διαδικτυακά μέσω ΤΡΑΙΝΟΣΕ -καλό είναι να γίνει κράτηση εκ των προτέρων.

Στις Μηλιές μπορείτε να απολαύσετε παραδοσιακό φαγητό στις ταβέρνες του χωριού, να επισκεφθείτε τη βιβλιοθήκη και την ιστορική εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών με το ασυνήθιστο εσωτερικό διάκοσμο. Και, φυσικά, να απολαύσετε έναν καφέ με θέα στο πέλαγος προτού πάρετε τον δρόμο της επιστροφής ή το ίδιο το τρενάκι που θα σας οδηγήσει πάλι πίσω, με τον ήχο της σφυρίχτρας να χαράζει το βουνό.